Miło nam poinformować, iż niebawem pojawi się pełna oferta na polowania w Białorusi organizowanych w „Białym Borze”. Polowania te odbywają się na terenach prywatnych znajdujących się w centralnej części Białorusi. Charakteryzują się najwyższym zagęszczenie zwierząt na Białorusi.

Zapraszamy do odwiedzenia strony kolegów z Białorusi pod adresem www.beliybor.by

Do czasu pojawienia się artykułu koleżanki i koledzy mogą zadawać pytania bezpośrednio do:
achapovskiy@mail.ru
ohotabel@gmail.com

Seasons:
http://www.beliybor.by/en/calendar - this is our seasons
Wild boar - till 30/01/2010
Red Dear - till 30/01/2010

Moose - till 15/12/2009
Roe Deer - till 15/12/2009

About price:
To get a good trophy needs 3-4 days in general it:
110 Euro per person per day hunting organization + accommodations
50 Euro piffle entry permit
100 Euro transfer Airport (railway) - Hunting farm - Airport (railway)

http://www.beliybor.by/en/accommodation

Hunting organization
- obtatining hunting license;
- preparing the site;
- services of huntsmen with trained hunting dogs;
- radio communication during the game;
- transport required during the game;
- initial processing, freezing and storage of all the game got on any day of hunting during the tour.

Mihail Sazonov
Hunting farm “Beliy Bor”
www.beliybor.by/en
+375 44 7788999

Zapraszamy wszystkich chętnych a szczególności firmy organizujące polowania z łukiem do kontaktu z naszym Portalem. Od dłuższego czasu otrzymujemy dużą ilość korespondencji w dotyczących polowań z łukiem głównie w Europie.

Do czasu zebrania materiałów zapraszamy również do zapoznania się z forum łuczniczym gdzie ten wątek został już poruszony http://www.forumlucznicze.pl/

Poniżej jeden z pierwszych e-maili od kolegi Piotra.

Witam,
czy organizujecie Państwo polowania wyjazdowe z łukiem, w krajach
które dopuściły łuk do polowań (Holandia, Chorwacja, Dania, Finlandia,
Francja, Węgry,
Włochy, Łotwa, Portugalia, Serbia, Słowenia, Hiszpania, Turcja,.)
Jeśli tak, to jakie są warunki uczestnictwa w takim wyjeździe i ew.
koszty.
Znam kilku chętnych na taki wyjazd.
Pozdrawiam,
Piotr Kociołek

W związku z tragedią narodową, Zarząd Główny Polskiego Związku Łowieckiego informuje, że VII Międzynarodowe Targi Łowiectwa, Strzelectwa i Rekreacji odbędą się w dniach 7 – 9 maja 2010 r. Jednocześnie informujemy że edycja 2010 odbędzie się w nowym centrum wystawienniczym Centrum MT Polska przy ulicy Marsa 56c w Warszawie. Szczegółowe informacje na stronie www.hubertusexpo.pl

Podczas licznych podróży turystycznych na Węgry obserwowałam powszechną obecność drobnej zwierzyny na tamtejszych polach, stad tez zrodził się pomysł organizacji polowań w tym kraju. Początkowo propozycja polowań na zające i bażanty skierowana była do myśliwych z południa Europy a szczególnie z Grecji i Cypru. W tych bowiem krajach od wielu już lat istnieje tradycja polowań na zwierzynę drobna, a polowania na zwierzynę gruba, tak popularne w Polsce i kulturze krajów europy zachodniej stanowią marginesową część zainteresowań tamtejszych myśliwych. Pierwsze polowania na zające zorganizowane na południu Węgier w okolicach Szegedu, przy samej już granicy z Serbia zaskoczyły nie tylko Greków, ale i nas polskich organizatorów, przyzwyczajonych do tego, ze zając na pokocie, to rarytas dla każdego polskiego myśliwego. Po powrocie do Polski podczas licznych kontaktów z polskimi myśliwymi i polowań w naszych Kolach Łowieckich opowiadałam o polowaniach na zające na Węgrzech, w odpowiedzi słysząc ubolewania polskich myśliwych nad złym stanem zająca w Polsce i żal, ze podobne polowania u nas nalezą już do przeszłości. To właśnie z rozmów z myśliwymi zrodził się pomysł na organizacje takich polowań dla naszych, polskich myśliwych. Poprzeczka, już od samego początku została postawiona bardzo wysoko, ponieważ większość zainteresowanych stanowili myśliwi z wieloletnim doświadczeniem, pamiętający czasy, kiedy na pokocie leżały dziesiątki zajęcy. Wiedzieliśmy, ze polowania, muszą być zorganizowane perfekcyjnie, dlatego podjedliśmy współpracę z dwoma sprawdzonymi od lat Kolami Łowieckimi z okolic Roszke i Morahalom, których tereny położone są 15 km od Szegedu, przy samej prawie granicy z Serbia. Nasi węgierscy koledzy podeszli do tej organizacji bardzo profesjonalnie i mimo, ze nasza pierwsza grupa liczyła tylko 5 osób / przy min wymaganej przy tych polowaniach liczbie 8 osób/, za zgoda polskich myśliwych dopełnili liczbę myśliwych do 14 członkami swoich kol, tak aby stworzyć optymalne warunki do polowania i strzału dla polskich gości. Organizacja polowania na zające na Węgrzech rożni się od tej, do której przyzwyczajeni są polscy myśliwi, a samo polowanie wymaga refleksu i dobrej kondycji. Myśliwi na przemian z naganiaczami ustawieni są na kształt litery U, najczęściej zamkniętej u góry przez dwóch myśliwych. Ta linia myśliwych utrzymywana w szyku przez prowadzącego polowanie / najczęściej łowczego / przesuwa się cały czas do przodu a rwące się z bliskiej odległości zające stanowią łatwy cel dla myśliwych. Na pewno na początku polski myśliwy musi przestawić się na inny sposób polowania, ponieważ przez cały czas jest w ruchu, ale widok i ilość podrywających się spod nóg zajęcy rekompensuje wszystkie niedogodności. Polowanie trwało od godziny 8.00 rano do 15.30-16.00 po południu z przerwa na posiłek w terenie , każdy z trzech dni polowania kończył się uroczystym pokotem, toastem z węgierskiej palinki i imprezą na kwaterze myśliwskiej gdzie zawsze na stole królowała baranina i węgierski gulasz. W czasie jednego tylko dnia polowania w Kole Łowieckim Roszke padło 158 zajęcy na 14 myśliwych a Król Polowania strzelili 22 zające, są to wyniki na pewno imponujące, nie do osiągnięcia w żadnym z naszych polskich kół łowieckich a szkoda bo od Węgrów uczyć się powinniśmy świetnej gospodarki łowieckiej i dbałości o drobna zwierzynę, która szczególnie na terenie południowych Węgier występuje. Podczas polowania każdy z polskich myśliwych posiadał wyrobione przez zapraszające węgierskie kolo łowieckie: Węgierskie Pozwolenie na Wykonywanie Polowania, ważne na okres jednego miesiące które, oprócz Europejskiej Karty Broni każdy obcokrajowiec polujący na terenie Węgier mieć powinien . Najlepszy okres na polowanie na zające to listopad i początek grudnia. Polowania trwają 3 dni przy czterech nocach pobytu w hotelu. Do udziału w polowaniu zapraszamy myśliwych, wszystkich, którzy chcą przeżyć ciekawą przygodę i wziąć udział we wspaniałym polowaniu.

Ten krótki artykuł nadesłała nam koleżanka z Myśliwskiego Clubu Artemis
Szanowana Brać Myśliwska więcej szczegółów oraz pełną ofertę polowań na Węgrzech może się dopytać dzwoniąc do kol. Katarzyny Mazur pod numer telefonu tel. 0602609530
www.hunting-poland.eu

Norka amerykańska jest gatunkiem obcym naszej faunie, ojczyzną tego gatunku jest Ameryka Północna. Nieustający wzrost pogłowia norki amerykańskiej jest, obok zwiększającej się liczebności lisów i jenotów, jedną z przyczyn zmniejszania się w Polsce liczebności zwierzyny drobnej. W Polsce pierwsze informacje o spotkaniu żyjących na wolności osobników tego gatunku pochodzą z lat 1962-1963. Od tego czasu norki amerykańskie zdążyły rozprzestrzenić się na niemal całą powierzchnię naszego kraju. W chwili obecnej trwa jej ekspansja wzdłuż cieków wodnych na południe Polski, gdzie stopniowo odkrywane są nowe stanowiska tego drapieżnika.
Na terenach zasiedlonych przez norkę, stała się ona dominującym drapieżnikiem w obrębie cieków i zbiorników wodnych. Stanowi olbrzymie zagrożenie dla rodzimej fauny, szczególnie wodnej. Odżywia się zwierzętami należącymi do wielu gatunków, polując szczególnie na ptaki, ssaki, płazy, ryby, gady, skorupiaki, małże i ślimaki. W jej zasięgu znajdują się gniazda ptaków zlokalizowane na ziemi, ale także pośród koron drzew. Rodzi ona liczne potomstwo oraz przejawia największą aktywność żerową w momencie, w którym nasze rodzime gatunki ptactwa wodnego wchodzą w okres gniazdowy oraz wodzenia piskląt.
W okresie wiosenno - letnim tj. w czasie ochronnym norki amerykańskiej znaczący udział w diecie tego gatunku ma pokarm pochodzenia ptasiego (jaja, pisklęta, osobniki dorosłe) przez co czyni on prawdziwe spustoszenie wśród gatunków ptactwa łownego i chronionego.
Przykład norki amerykańskiej wyraźnie pokazuje, jak poważne konsekwencje może mieć ingerencja człowieka w funkcjonowanie naturalnych ekosystemów. Sprowadzanie obcych gatunków zawsze wiąże się z zaburzeniem relacji istniejących w przyrodzie. Nie bez znaczenia jest pojawianie się coraz liczniejszych ferm hodowlanych tego gatunku, z których do środowiska naturalnego przedostają się nowe osobniki tworząc dzikie populacje. Pojawienie się nowego, silniejszego drapieżnika bardzo silnie wpłynęło na populacje innych zwierząt związanych z ekosystemami wodnymi i nadwodnymi w tym gatunków łownych i chronionych.

Katarzyna Mazur
Artemis Hunting Club
http://www.hunting-poland.eu

Dostaliśmy ciekawego e-maila od Saszy z Ukrainy z zapytaniem na co można ciekawie zapolować w Polsce? Zapraszamy polskie firmy specjalizujące się polowaniach dewizowych dla obcokrajowców za wschodniej ściany, gdzie jak pisze autor już wszystko ubili co jest większe od sikorki.

Приветствую автора блога и его читателей. Супер темы. Я могу легко найти информацию, где и как и с кем пойти. Для ухода за людьми, даже бутылки, хотя для иностранцев является официальным прейскурантом. Я поддерживаю ПОРТАЛ
На основании того, что вы можете быть интересны охоты (в Польше)? Потому что Украина сбила все, что больше на сиськи! Саша Украина.

UWAGA: Informacja dotyczy tylko i wyłącznie hodowli zarejestrowanych w ZKwP lub innej członkowskiej organizacji FCI. Od grudnia 2009 uaktualniana będzie baza hodowli psów ras myśliwskich. Wpis i publikacja będą całkowicie darmowe.

Prosimy o podanie danych w poniższym porządku:

Nazwa hodowli, miasto, telefon, www, e-mail, osoba kontaktowa.

Wpisu można dokonać dwojako:
Sposób pierwszy w komentarzu kilkając na link.
Drugi wysyłając e-maila na adres huntertrip@huntertrip.eu w tytule pisując hodowla.

Zapraszamy Koleżanki i Kolegów do darmowych wpisów pod hasłem pogotowie postrzałowe.

Miasto – obwody (rejon) w którym koledzy świadczą pomoc innym myśliwym.
Rasa psa:
Stopień dyplomu – lub jego brak
Imię nazwisko
Numer telefonu.

Po zweryfikowaniu wszystkie wpisy będą aktywowane.
Admin

Na początku roku trójka moich przyjaciół Hubert, Jerzy i Adam poprosili mnie żebym zorganizował im polowanie na głuszce i cietrzewie na Białorusi. Ponieważ było jeszcze dużo czasu na przygotowania spokojnie przystąpiliśmy do załatwienia wiz i pozwoleń na wywóz broni na Białoruś. W międzyczasie zdecydował się z nami jechać mój serdeczny przyjaciel Olo…

W końcu nadszedł dzień wyjazdu…

Z Warszawy do przejścia w Kuźnicy Białostockiej przejechaliśmy dość szybko. Na granicy spędziliśmy dobre 3 godziny. Jak zwykle było całe mnóstwo kontroli i papierków, z których każdy był ważniejszy od drugiego. Papierki traktowane były na równi z paszportem. Deklaracja jedna druga trzecia, kwity na wjazd, na wyjazd, ubezpieczenia, podpisy, pieczątki… ohh jak ja to lubię… No ale czego się nie robi dla udanego polowania.

Po stronie Białoruskiej czekał na nas Wołodia… Część z nas przesiadła się do wygodnego busa i wyruszyliśmy w dalszą drogę. Mieliśmy do przejechania jakieś 500 km. Po 6 godzinach z kilkoma przystankami po drodze byliśmy na miejscu.

Mieszkaliśmy w kwaterze nadleśnictwa na skraju wsi Jankovici. Był to niewielki drewniany myśliwski domek, z kominkiem, usytuowany nad małą rzeczką. Miejsce prześliczne. Mieliśmy do dyspozycji też saunę, która umiejscowiona była w oddzielnym budynku.

Ponieważ dojechaliśmy późnym wieczorem już nie było szans na polowanie…. Z kolacją czekał na nas mój Ojciec Andrzej. Przystąpiliśmy spokojnie do wieczerzy, która dość mocno się przedłużyła. Ojciec wytłumaczył dokładnie jaki jest plan na najbliższe kilka dni i opowiedział na czym polega polowanie na głuszce, jak się podchodzi, na co zwrócić uwagę, jak strzelać itd…

Pierwszy ranek… właściwie bez snu. Hubert i Adam, ojciec z synem, strzelili po jednym pięknym głuszcu. Adaś ciężko kontuzjowany, przed polowaniem dostał zastrzyk ze znieczuleniem… bez tego z pewnością nie dałby rady ze swoją skręconą kostką przejść za dużego dystansu w tak ciężkim bagiennym terenie. Pogodę mieliśmy śliczną… Zrobiliśmy całe mnóstwo świetnych zdjęć i usiedliśmy do śniadania.

Przy śniadaniu opowiadania i wrażenia z pierwszego wyjścia na głuszce… Moi przyjaciele zachwyceni byli dzikością terenu i samym podchodem tokującego głuszca. Zwrócili uwagę, że głuszca bardzo dobrze słychać i w sumie sam podchód w rytmie jego pieśni nie sprawiał większego kłopotu, ale żeby go zauważyć i zlokalizować na drzewie to był problem… Dodam tylko, że głuszca podchodzi się właściwie po ciemku a strzał oddaje o świcie.

Niestety do grona kontuzjowanych dołączył także Olo… Skręcił na bagnie nogę i przez kolejne 2 dni nie był w stanie właściwie chodzić!

Plan dnia był codziennie właściwie taki sam…
ok godziny 3 pobudka i wyjazd w teren, polowanie na głuszce lub cietrzewie do godziny 7, potem powrót na śniadanie, spanie, spacery, obiad o 14.
Bliżej 18 wyjazd na słonki i między 21 a 22 w zależności jak daleko się jechało, powrót do leśniczówki. Po kolacji albo spanie, albo czekanie na nocny wypad do lasu.

Słonki, słonki, słonki…
Na słonki to właściwie jeździłem tylko z Adasiem… strzelaliśmy na zmianę. Ciągnęły bardzo fajnie właściwie każdego dnia widzieliśmy i słyszeliśmy 15-20 słonek, z czego tak z 5-10 mogliśmy strzelać.

I tak mijał dzień po dniu…

Olo się kurował i czekał aż mu zejdzie opuchlizna, żeby mógł włożyć buta chociaż… W międzyczasie Hubert z Adasiem strzelili 2 piękne cietrzewie. Jurek podchodził kilka razy głuszca, ale za każdym razem coś przeszkadzało żeby oddać strzał… Nie miał szczęścia… przez 4 kolejne dni nie udało mu się poza słonkami nic upolować. Aż w końcu ostatniego dnia na ostatnim wyjściu Święty Hubert dał mu szansę, którą Jerzy bezbłędnie wykorzystał…
Pozwoliłem sobie też jedno zdjęcie zrobić, a co…

Ojciec wraz z preparatorem został jeszcze kilka dni na Białorusi, żeby dopilnować spedycji lotniczej wszystkich trofeów z głuszców, cietrzewi i słonek strzelonych przez myśliwych.
A my skoro świt wyruszyliśmy w drogę powrotną do domu.
I tak polowanie dobiegło do końca…
Dziękuję Wam moi Drodzy za wspaniałą atmosferę i świetnie spędzony czas!

Hubert

W drugiej połowie stycznia wybraliśmy się z moim Ojcem oraz dwoma naszymi starymi przyjaciółmi Szymonem i Zbyszkiem zapolować na białoruskie odyńce. Mieliśmy zaplanowane w sumie 8 dni polowania w dwóch różnych łowiskach.
Do Mińska dotarliśmy samolotem. Na miejscu Wołodia pomógł nam odprawić broń i w ciągu niecałych dwóch godzin byliśmy już w łowisku…

Nocleg i wyżywienie udało nam się wcześniej zorganizować w tzw. „letniej rezydencji Łukaszenki” Jest nią hotel położony na terenie Berezinskiego Parku Narodowego, który jest otoczony z trzech stron pięknym lasem, z czwartej dostępu do niego broni jezioro. Zdjęcie hotelu znajdziesz poniżej

Pogodę trafiliśmy w sumie nie najlepszą… śniegu było niewiele, temperatura bliska zeru… szczęście, że nie padał deszcz i nie było mgieł.
Dzięki temu mogliśmy sobie spokojnie polować przy księżycu w ciągu 4 pierwszych dni polowania udało się nam upolować 3 ładne odyńce, które wagowo mieściły się w przedziale 130 i 180 kg oraz jelenia byka…

Niestety, nie trafiliśmy na wilki choć wiedzieliśmy po śladach, że kręcą się po okolicy…

Któregoś dnia jadąc na polowanie przejeżdżaliśmy przez pobliską wieś. Przy głównej drodze zauważyliśmy duży dostawczy samochód i ludzi stojących do niego w kolejce… okazało się, że jest to taki “sklepik na 4 kółkach” który objeżdża okoliczne wsie i rozwozi niezbędne produkty… zatrzymaliśmy się na chwilę i kupiliśmy ciemny przepyszny chleb i kilka miejscowych wódek na najbliższe wieczorne posiedzenia.
Kolejne 4 dni spędziliśmy w obwodzie znajdującym się przy samej granicy białorusko-rosyjskiej, w odległości ok 60 km od wojewódzkiego miasta Witebsk. Mieszkaliśmy w trochę skromniejszych warunkach jednak w dużo milszej i bliższej naszym myśliwskim sercom atmosferze. Mieliśmy do własnej dyspozycji cały domek myśliwski umiejscowiony na skraju niewielkiej rzeczki… a do tego saunę zwana przez Białorusinów “banią”…

Schemat dnia był taki sam jak w poprzednim łowisku, czyli wyjazd na polowanie ok. godziny 17:00, pobyt w lowisku do 23-24.00 a powrót na późną kolację, podczas której dzieliliśmy się wrażeniami z polowania. Około 4:00 szliśmy spać, żeby obudzić się na 9:00. Śniadanie, obiad a po obiedzie trzeba było wyruszać dalej do lasu… Polowaliśmy przede wszystkim z ambon usytuowanych przy dużych nęciskach jak na poniższym zdjęciu…

Dziki widzieliśmy właściwie codziennie… duże watachy, małe, trochę pojedynków. Niestety te stare, największe odyńce były tym razem dużo sprytniejsze od nas… Widzieliśmy w sumie trzy bardzo duże dziki, mam tu na myśli odyńce powyżej 200 kg, jednak żadnemu z nas nie udało się nawet strzelić w ich kierunku! Czasami zabrakło szczęścia, niekiedy kilku sekund, a innym razem doświadczenia… No ale nie bez powodu miejscowi myśliwi nazywają je “Profesorami”…

W sumie strzeliliśmy jeszcze 4 odyńce, które wagowo były bardzo podobne do tych strzelonych w pierwszym łowisku…

A z ciekawostek to pani w sklepie zamiast korzystać z kalkulatora, który miała pod ręką liczyła ile musimy zapłacić za zakupy na liczydle, które widzicie na poniższym zdjęciu:

Ojciec mi mówił, że w Polsce na takich urządzeniach też liczono kilka dobrych lat temu… ja jednak tego nie pamiętam

Do domu wróciliśmy cali i zdrowi… trochę zmęczeni fizycznie, ale niesamowicie wypoczęci psychicznie. Przeżyliśmy wiele bardzo ciekawych momentów, poznaliśmy niezwykle miłych i gościnnych ludzi oraz mieliśmy możliwość zobaczyć wyjątkowo dziką przyrodę jakiej w Polsce już prawie nie ma…

Hubert